Τρίτη συνάντηση μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης

Την Πέμπτη 21 Μαρτίου θα γίνει η τρίτη διάλεξη στα πλαίσια των «Μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης», με ομιλητή τον κ. Δημήτρη Τζωρτζόπουλο και θέμα «Φιλοσοφία και Πολιτική στον Πλάτωνα». Τα μαθήματα διεξάγονται στον χώρο του βιβλιοπωλείου Γνώση, Ανθίμου Γαζή 21, σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Φιλολόγων ν. Λάρισας και την συνδρομή του περιοδικού «Φιλοσοφείν».

Ο κ. Δ. Τζωρτζόπουλος έχει σπουδάσει κλασική, βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία καθώς και φιλοσοφία– στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και του Βύρτσμπουργκ της Γερμανίας. Είναι Δρ. Φιλοσοφίας με περαιτέρω εξειδίκευση στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία –ιδιαίτερη έμφαση στον Πλάτωνα– και στη νεότερη ευρωπαϊκή φιλοσοφία με ιδιαίτερη έμφαση στον Χέγκελ και τον Χάιντεγκερ.
Είναι Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων του Ν. Φθιώτιδας και προϊστάμενος του τμήματος επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης στην περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας. Διδάσκει φιλοσοφία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Συγγραφικό έργο:
Ι. Μετάφραση, σχολιασμός, ανάλυση των έργων του Χέγκελ:

• Φαινομενολογία του πνεύματος τ. Ι-ΙΙ, εκδόσεις Δωδώνη.
• Επιστήμη της Λογικής τ. 2, εκδόσεις Δωδώνη.
• Επιστήμη της Λογικής τ. 3, εκδόσεις Παπαζήση.
• Επιστήμη της Λογικής τ.1, εκδόσεις Νόηση.
• Ποιος σκέπτεται αφηρημένα; Εκδόσεις Gutenberg.

ΙΙ. Μελέτες για τη φιλοσοφία του Χέγκελ:

• Ο Χέγκελ και η κατανοητική σκέψη, εκδόσεις Δωδώνη.
• Η εγελιανή άσκηση της φιλοσοφίας, εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα.

ΙΙΙ. Για τον Πλάτωνα:

• Εισαγωγή στη φιλοσοφία του και
• Μετάφραση, σχολιασμός, ανάλυση των διαλόγων: Λάχης–Λύσις, εκδόσεις Ζήτρος.

ΙV. Για Χάιντεγκερ:

• Περί αλήθειας, περί πολιτικής, περί τεχνικής, εκδόσεις Ηριδανός.

V. Πάνω από εξήντα άρθρα στα πιο έγκυρα φιλοσοφικά περιοδικά [ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα] πάνω στην αρχαία και τη νεότερη ευρωπαϊκή φιλοσοφία.
VI. Εργασίες του για Πλάτωνα, Χέγκελ, Χάιντεγκερ βρίσκονται σε εκδοτική εξέλιξη από τους πιο πάνω εκδοτικούς οίκους.

Περίληψη της διάλεξης
1. Συζητείται η ουσία της φιλοσοφίας όχι ως ένα τυχαίο θέμα, αλλά ως ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να ευτυχεί το άτομο και να ευδοκιμεί η πολιτεία. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας φιλοσοφικής συζήτησης αναδεικνύεται ο πολιτικός ρόλος της φιλοσοφίας για μια χρηστή διακυβέρνηση, πέραν της ιδιοτέλειας και της διαφθοράς της επαγγελματικής πολιτικής.
2. Μια διακυβέρνηση, μέσα από την άσκηση της αληθινής φιλοσοφίας, χωρεί πέρα και πάνω από εξουσιαστικές αντιλήψεις και πρακτικές: μάχεται κυριολεκτικά για την επικράτηση της δικαιοσύνης και της πολιτικής αρετής. Τότε μόνο συμβαίνει να αποκαθίσταται η χαμένη τιμή της πολιτικής.
3. Το όλο πλατωνικό εγχείρημα της ιδανικής πολιτείας και κοινωνίας έχει ιδιαίτερη σημασία για τις εποχές μας, γιατί επιτρέπει στον καθένα να διαγιγνώσκει τις εγγενείς αδυναμίες των σύγχρονων μορφών διακυβέρνησης, να υψώνεται πάνω από τις φθονερές σκιαμαχίες των μικρόνοων συντεχνιών και να οραματίζεται με λόγο και έργο το αληθινά σωστό και δίκαιο.

Παρουσίαση βιβλίου κ. Αδαλόγλου

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λάρισας, το βιβλιοπωλείο «Παιδεία» και οι εκδόσεις «Ταξιδευτής» παρουσίασαν  χθες Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013, τη συλλογή διηγημάτων της Κούλας Αδαλόγλου «Βγήκε ένας ήλιος χλωμός». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πατάρι του βιβλιοπωλείου «Παιδεία» και τη συντόνισε η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Λάρισας κ. Ελένη Φανάρα. Για το βιβλίο μίλησαν ο Θωμάς Μπεχλιβάνης, Δρ. Νεοελληνικής Φιλολογίας και σχολικός σύμβουλος και η Φωτεινή Φλώρου, φιλόλογος. Αποσπάσματα από το έργο της διάβασε η συγγραφέας.

Δεύτερη συνάντηση μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης

Την Πέμπτη 14 Μαρτίου 20 στο βιβλιοπωλείο «Γνώση» ολοκληρώθηκε η δεύτερη διάλεξη που γίνεται στο πλαίσιο των «μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης», που διοργανώνονται από το βιβλιοπωλείο και το Σύνδεσμο Φιλολόγων ν. Λάρισας με την συνδρομή του περιοδικού «Φιλοσοφείν».
Το θέμα της δεύτερης διάλεξης ήταν

«Πολιτικές και κοινωνικές ιδέες στην αρχαία τραγωδία»

και εισηγήτης ο κ. Απόστολος Κουταλόπουλος.

 

Πρώτη συνάντηση μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης

Βιντεοσκόπηση από την πρώτη εισήγηση των μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης
Εισηγητής: Ηλίας Βαβούρας
Θέμα: Περί τυραννίας, μια φιλοσοφική διερεύνηση με βάση τις κειμενικές πηγές
Πλάτων – Γοργίας
Ξενοφών – Ιέρων ή Τυραννικός
Πλάτων – Νόμοι

Ονομάτων περίσκεψις

του συμφοιτητή μου Μάνου Στεφανίδη (από το ιστολόγιό του)

Δεσποινίς,
μου χαρίζετε το ονοματάκι σας;

Υπήρχε μια βουκολική, προνεωτερική εποχή που κυκλοφορούσαν ονόματα όπως Γιάννος, Μήτρος, Πάνος, Νάσος, Κίτσος, Φρόσω, Ποτούλα, Δέσπω, Νικόλας, Μπάμπης, Βάγγος και Στράτος. Αργότερα, την περίοδο του ΄50 με την προϊούσα αστικοποίηση συμφύρονται δημοκρατικά τα λαϊκά ονόματα Στέλιος ή Αργύρης με τα «μοντέρνα» και σικ Άκης, Μάκης Σάκης, Τάκης, Λάκης, Τώνης ή Βούλης. Ήγουν τα παντοδύναμα υποκοριστικά των μικροαστών με τα οποία – νόμιζαν – ότι ξεκολλούσαν από την παραδοσιακά ενδημούσα μιζέρια τους και ότι μεταμορφώνονταν σε «προηγμένους». Η λαϊκή τάξη, πάλι, σταθερά υποστήριξε τα Γιώργος και Θανάσης και Παντελής και Σωτήρης και Παναγιώτης και Κώστας – Κωσταντής και Αλέκος και Βασίλης. Ενώ η επαρχία πλειοδοτούσε διαφοροποιούμενη στα Νικολός, Δημητρός, Μιχαλιός, Κίτσος, Μήτσος και τα συναφή. Αθάνατη Βλαχομπογδανία! Στο ΄60, τη χαρισάμενη εποχή που έληξε άδοξα και υπήρξε η χαμένη κιβωτός μιας Ελλάδας – Ατλαντίδας, επιχωριάζουν τα ποικίλα, ερωτογενή υποκοριστικά του τύπου Σούλα, Τούλα, Βούλα, Ρούλα κλπ. Το “-ούλα”, δημοφιλέστατο, ταίριαζε με όλα ή μάλλον με …ούλα. Όπως λέμε κορίτσι χυμώδες αφρώδες, αφροδισιακό και με τα ούλα του.

Επίσης τότε εμφανίστηκαν τα Φανή, Βάσω, Μπέμπα (sic), Δώρα (σταδιακά μεταμορφούμενο σε Ντόρα) ως άρνηση του βαρετού, πλην κυρίαρχου ονοματολογικού ακαδημαϊσμού. Νέες ιδέες! Είναι η εποχή που οι Νεοέλληνες ανακαλύπτουν τα τζιν, τα καρώ πουκάμισα τις τσίχλες, την Μαίρυλιν και τον Τζέιμς Ντην. Άρα τα αμερικανοποίητα ελληνογενή παίζουν στο φουλ. Φαίη (από το Φωτεινή) Τζίμης, Τζένη, Νάνσυ (Αθανασία) Πέγκυ – η πάλαι ποτέ Ποτούλα- Τζόνης κλπ. Παράλληλα οι Αναστασίες μεταμορφώνονται ακαριαία και μαζικά σε Νατάσες – Πόλεμος και Ειρήνη – οι Βασιλικές γίνονται Βανέσες, οι Βαρβάρες Βέρες, οι Τασίες, οι Μαρίες σταδιακά εκλείπουν ενώ θάλλουν η Μαίρη, η Καίτη – εκ του πάλαι ποτέ δημοφιλέστατου Κατίνα – η Νταίζη, η Σίσυ, η Ζώζη – εκ του Ζωή ή Γεωργία –η Σία– από το Διονυσία ή το Αθανασία – η Λίλη, η Κική – Ευαγγελίες αμφότερες – και για κάποιες εξαντρίκ περιπτώσεις τα Σωσώ, Σμαρώ, Άρης, Τέλης, Νάσος (εξευγενισμένο), Βάσος, Νίκος Ντίνος, Κωστής, Μάνος –τρε σικ- Χάρης κλπ. Ο Μοντερνισμός πάει παντού μαζί με τη φορμάικα ή το μωσαϊκό. Το ΄70 δεν το συζητώ. Να πάει από κει που ΄ρθε. Να το αναλύσουν οι κοινωνιολόγοι του Παντείου – μπερμπαντείου πανεπιστημίου και οι στοχαστές – οδοντίατροι της γενιάς του Πολυτεχνείου. Για το ΄80 όμως έχω να πω πολλά. Στα ΄80 αρχίζει η μεγαλειώδης στροφή των νεοελλήνων προς τις αρχαίες τους κοιτίδες. Νεοκλασικισμός στη διαπασών. Κοίτα να δεις! Τώρα πλέον οι Μπάμπηδες και οι Μαιρούλες γεννούν Δάφνες και Δανάες και Θάλειες ενώ παράλληλα θάλλουν τα ευγενή, αρχαιοπρεπή ονόματα όπως Ερατώ, Λήδα, Λυδία, Άρτεμις, Ιάσων, Νεφέλη -πολύ το σύγνεφο αδέλφια- Ορέστης -από το Βόλο κατά κανόνα-, Κίμων, Ιόλη, Ρωξάνη, - Μετζικώφ, λεξιλάγνε!- και βέβαια Αλέξανδρος σε εξοντωτικές δόσεις και Κωνσταντίνος – χιλιάδες φορές – και Πάτροκλος (sic). Πάνω στη σύγχυση ξυπνά το Βυζάντιο και ζητεί κι αυτό τα δικαιώματά του: Νικηφόρος, Ρωμανός, Αλέξιος, Μιχαήλ πλάι σε Θεοδώρες, Αναστασίες – οι …αποκαταστημένες Νατάσες- και βέβαια πλάι στην αυτάδελφη Θεοφανώ. Ήγουν ο Τερζάκης σανBeckett.

Σήμερα πάλι διανύουμε μια κρίσιμη, μεταμοντέρνα μεσοπερίοδο οπότε ευνοούνται οι συγχωνεύσεις, οι συγκρητισμοί και γενικά ο μέσος όρος. Το κυρίαρχο ύφος της εποχής απαιτεί τη συνύπαρξη των αντιθέτων σε ένα χαριτωμένοmélange. Νέα Ήθη. Ως εκ τούτου κυκλοφορούν ονόματα- υβρίδια κυρίων και υποκοριστικών ή ονόματα - συγχωνεύσεις δύο λχ γιαγιάδων που θέλουν καλά και σώνει να συνυπάρξουν στο βαφτιστικό της αυτιστικής, εκ των πραγμάτων, εγγονούλας τους. Τέτοια οικογενειακά δράματα γέννησαν ονόματα – τέρατα όπως Ευτυχιάννα, Ελενίκη, Γιωργιάννα, (Νταλάρα), Μαριδώρα, Ελεάννα, Μαριλίλη, Ανναρέα (από το Παναγιωταρέα ίσως;) Αναλίζα (από το κορνίζα, εφόσον το Κοντολίζα είναι ξενόφερτο), Γιωργανδρέας, Σπυραβάγγελος, Μαριβέρα (sic) προφανώς από δυο πολύ επίμονες και επιθετικές γιαγιάδες, Μαρικαίτη, Μαρισόφη, Αννακαίτη, ανά – κατά – δια – μετά, άνω – κάτω, μάρε γιε μου κανακάρη και ούτω καθεξής. Το παν πάντως είναι να υπάρχει δημιουργική φαντασία και παπάς πρόθυμος κι όχι τζαναμπέτης τυπολάτρης ώστε να πραγματοποιήσει βάπτιση έστω κι αν το μωρό λέγεται …Μαιρηλέων!

ΥΓ Δεν το συζητώ, δικαιωματικά το υιοθετημένο μωρό δύο γκέι πρέπει να λέγεται Σεργκέι.!

Δεύτερη συνάντηση μαθημάτων αρχαίας ελληνικής σκέψης

Την Πέμπτη 14 Μαρτίου και ώρα 19 μ.μ. - 21 μ.μ. στα πλαίσια των Μαθημάτων Αρχαίας Ελληνικής Σκέψης, που έχει ξεκινήσει ο Σύνδεσμος Φιλολόγων ν. Λάρισας σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Γνώση» και το περιοδικό «Φιλοσοφείν», θα δοθεί η δεύτερη κατά σειράν διάλεξη, στο γνωστό χώρο του βιβλιοπωλείου «Γνώση», Ανθίμου Γαζή 21.
Ομιλητής θα είναι ο κ. Απόστολος Κουταλόπουλος και θέμα:

«Πολιτικές και κοινωνικές ιδέες στην αρχαία τραγωδία»

Ο Απόστολος  Κουταλόπουλος είναι απόφοιτος του κλασικού τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Εργάστηκε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, ιδιωτική και δημόσια, και υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στη  Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Ασχολείται με τη μελέτη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας.

Ανάμεσα στα έργα του (που κυκλοφορούν κυρίως στις εκδόσεις "Πατάκη") είναι και τα εξής:

• Σοφοκλέους  
• ΑΝΤΙΓΟΝΗ, 
• ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ,  
• ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ,     
• ΑΙΑΣ.
• Ευριπίδου
• ΜΗΔΕΙΑ, 
• Θουκυδίδου  
• ΙΣΤΟΡΙΑΙ,  βιβλία Α και Β.
• ΙΣΤΟΡΙΑΙ,  βιβλία Γ και Θ (υπό έκδοση).

(περιλαμβάνουν εισαγωγή - ανάλυση - μετάφραση και ερμηνευτικά σχόλια)

Κυκλοφορούν επίσης τα εξής βοηθήματα για τους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου:

• Ομήρου ΙΛΙΑΔΑ (Β' Γυμνασίου), Σοφοκλέους ΑΝΤΙΓΟΝΗ (Β' Λυκείου),
• Αριστοτέλους  ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΑ (Γ' Λυκείου).

Περίληψη εισήγησης
Η αρχαία τραγωδία δεν είναι μόνο μια μορφή υψηλής τέχνης που μας χάρισε μερικά αξεπέραστα αριστουργήματα. Είναι και ένας κοινωνικός θεσμός που είχε εισαγάγει η πόλη πλάι στις πολιτικές και δικαστικές αρχές. Γι' αυτό η τραγωδία είναι ριζωμένη στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα περισσότερο από κάθε άλλο λογοτεχνικό είδος. Οι τραγικοί ποιητές εμπνέονται από τους ηρωικούς μύθους και τους μεταγράφουν ελεύθερα. Η τέχνη τους, ενώ κερδίζει ποιητική λάμψη, επειδή χρησιμοποίησε τους αρχέγονους μύθους, συγχρόνως είναι στραμμένη προς τα βαθύτερα προβλήματα της αθηναϊκής κοινωνίας του καιρού τους και από την άποψη αυτή είναι έντονα πολιτική. Η τραγωδία εξέφρασε με ανεπανάληπτο τρόπο αυτό που κάθε φορά απασχολούσε και προβλημάτιζε τους πολίτες ως μέλη μιας κοινωνίας, στην οποία η παραδοσιακή μυθική σκέψη συναντήθηκε με τον ορθολογισμό των νέων ιδεών.
Η καλλιτεχνική έκφραση των πολιτικοκοινωνικών ιδεωδών μέσα από την αρχαία τραγωδία παραμένει επίκαιρη και για άλλες εποχές και περισσότερο για την ταραγμένη εποχή που ζούμε.

Παρουσίαση διηγημάτων Κούλας Αδαλόγλου