Η Χίος της μαστίχας, της παράδοσης, του πολιτισμού!

 Είχαμε καλές παρέες…

Αυτή τη συντροφιά της γυναίκας που κάθεται βεγγέρα για να καθαρίσει το μαστίχι, τη συνεργιά, την ανθρωπιά… τη νιώσαμε στο ταξίδι μας στη Χίο.

Μια συνύπαρξη συναδελφική, χαρούμενη με όμορφες στιγμές θα χαρακτηρίζαμε τη φετινή εκδρομή στη Χίο. Ένα νησί ευλογημένο, με χρώματα, αρώματα και φύση εκπληκτική! Φύση λαβωμένη από την αμέλεια του ανθρώπου, από τις φωτιές, από τον εκσυγχρονισμό! Όσο χαρήκαμε άλλο τόσο πόνεσε η ψυχή μας με το μαύρο σκηνικό των περσινών και όχι μόνο καταστροφών. Η φύση ωστόσο αντιστέκεται και αναγεννάται…

Είδαμε πανέμορφες παραλίες, γευτήκαμε τα εσπεριδοειδή του Κάμπου, χαρήκαμε την επίσκεψη στους Ολύμπους, το Πυργί και τα Μεστά, τα Μαστιχοχώρια της Νότιας Χίου στα οποία καλλιεργείται ο σχίνος και παράγεται η ρητίνη μαστίχα. Ευχάριστη έκπληξη το Μουσείο Μαστίχας τόσο ενσωματωμένο με το τοπίο και τόσο κατατοπιστικό για την ιστορία της καλλιέργειας του σχίνου και τη διαδικασία συλλογής, επεξεργασίας της μαστίχας, το μοναδικό προϊόν που παράγεται μόνο στη Νότια Χίο. 

Περπατήσαμε στον μεσαιωνικό Ανάβατο, στα Αυγώνυμα, στη Νέα Μονή στο κέντρο του νησιού αλλά και στη Βολισσό και προσκυνήσαμε την Αγία Μαρκέλλα στα βόρεια.

Είχαμε τη χαρά να ζήσουμε το Φρούριο της Χίου από την οπτική γωνία του ήρωα στο βιβλίο «Ήλιος με δόντια» με περιήγηση από τον ίδιο τον συγγραφέα, Γιάννη Μακριδάκη. Ο ήρωας του, ο Κωνσταντής με τ’ όνομα, ζει μέσα στο Φρούριο τα πρώτα χρόνια της ζωής του «τριγυρνούσα άσκοπα εδώ κι εκεί, εντός των τειχών του Φρουρίου…» και στη συνέχεια έξω από αυτό. Πηγαίνει στο μπακάλικο του κυρ-Ανέστη κοντά στην πλατεία του Φρουρίου, η μητέρα του πηγαίνει τη νύχτα για να κουβαλήσει νερό από τη στρογγυλή μαρμαρένια βρύση στην πλατεία του Φρουρίου. Συναναστρέφεται με την κυρία Μάγδα που δυστυχώς εγκαταλείπει το κάστρο με τις άλλες παστρικές για να πάνε σε ένα σπίτι έξω από τη Χώρα «Την κατάπιε το φως της Χώρας». Ο Αποστόλης κυρίαρχο πρόσωπο στη ζωή του Κωνσταντή θανατώνεται τον Φεβρουάριο του 1944, μια μέρα με «Ήλιο με δόντια» γεγονός που θα στιγματίσει τον Κωνσταντίνο Χάψα…

Μια όμορφη συνάντηση συναδέλφων και φίλων που αγαπάμε τη λογοτεχνία, αυτή που εστιάζει στον άνθρωπο, στην ευαλωτότητά του, στην αλήθεια, στα βάσανα, αλλά και τις ευχάριστες στιγμές του. Τεράστια η ευγνωμοσύνη μας όταν η ιστορική έρευνα, η ηθογραφία, η έξυπνη συγγραφή συνυπάρχουν και συνδημιουργούν αρμονικά. Μια τεράστια ευκαιρία να συζητήσουμε το έργο του Γιάννη Μακριδάκη σε ένα πλαίσιο άτυπο, φιλικό και να ξαναδιαβάσουμε το έργο του.

Μια παρέα, μια μάζωξη με πολλά χαμόγελα ήταν αυτό το ταξίδι! Με μυρωδιές μαστίχας και κανέλας!

Δεν τον ξεχνάς τον άνθρωπο που έκανες παρέα!